Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, hoe hard zijn de grenzen van jouw land?

 

In Parijs is door alle landen van de wereld besloten gezamenlijk zorg te dragen voor de aarde. We slaan de handen ineen om het leefgebied van onze soort veilig te stellen. De dreigende klimaatproblemen maken ons bewust van het feit dat wij wereldburgers zijn geworden. Maar we zijn op meer fronten grenzeloos geworden: internet verbindt ons met elkaar, we reizen de hele wereld over, een gebeurtenis in Verweggistan volgen we life op tv.

De evolutie van ons mensen maakt de aarde meer en meer tot een gezamenlijk huis. ‘Gewone mensen zoals wij’ worden uitgedaagd die nieuwe wereldsamenleving vorm te geven. En dat is niet vrijblijvend. Neem de ongelijkheid in de wereld; die wordt niet langer verdragen. We zullen materiele welvaart, kennis en andere verworvenheden eerlijker moeten gaan verdelen. En daar krijgen we veel voor terug zoals minder geweld, minder armoede, minder oorlog. Kortom; delen zal lonen.

Ons wereldburgerschap vraagt echter wel om ‘de vreemdeling’ te omarmen. Het daagt ons uit de ander als gelijkwaardig te beschouwen, ons meer door liefde te laten leiden dan door ons hoofd. De andere optie is een leven tegen de stroom van de evolutie in, maar van verzet en angst worden mensen doorgaans niet gelukkig. Helaas is dat persoontje in ons, dat kleine ikje, vaak niet zo ruimdenkend. Durf jij de grenzen van ‘jouw eigen landje’ open te stellen in ruil voor meer geluk in de wereld? Wat voelt beter: grenzeloos samen leven of een verblijf achter door jou zelf getrokken strepen?

Ik wens iedereen toe: te ontdekken dat je in essentie elkaars gelijke bent, dan wordt elke vreemdeling een medemens. Dan vervagen grenzen en wordt de aarde niet alleen een gezamenlijk huis maar ook ons aller thuis. Verdere stappen in die richting zijn mijn wens voor 2016.

Ad Vermeer